Ferzan Özpetek filmleri her zaman favorim olmuştur. Genelde, eşcinselliğin doğallığını, dostluk ve arkadaşlığın, beraber yeme-içmenin güzelliğini, kalabalık sofraların sıcaklığını işleyen yönetmen, filmlerini keyif verici görüntülerle ve haz veren müziklerle süsler; her film, hayattan zevk almanın ince noktalarını işler. Yönetmenin tüm filmografisi içinde benim favorim "Cahil Periler" dir.
Son film, "Şahane Misafir", 30'lu yaşlarına yaklaşırken, aktör olma rüyasıyla Roma'ya yerleşen Pietro'nun başından geçen biraz korkunç, biraz komik bir hayalet hikayesini ele alıyor. Pietro, kiraladığı evde yalnız değildir. Yıllar önce direnişçilerden saklanan ve trajik biçimde hayata veda eden bir tiyatro kumpanyasının 8 üyesi, hayalet olduklarının farkında olmadan onunla aynı evi paylaşmaktadırlar. Bu ürkütücü duruma alışması biraz vakit alır ama sonunda onlarla yaşamak bir tutkuya dönüşür. Artık şu koskoca dünyada yalnız değildir. Aslında herkesin bir yalnızlıkla baş etme yöntemi olduğuna göre Pietro'nunki de hayaletle kurduğu derin dostluktur. Sonunda ölü olduklarının farkına varan hayaletler, en güzel gösterilerini ona sunduktan sonra, Pietro'yu yalnızlığıyla başbaşa bırakırlar.
Ferzan Özpetek, bu fantastik ögelerin ağır bastığı filmde, korku ve gerilimi tam dozunda kullanmış ; filmin ilk yarım saatinde, acaba daha ne kadar gerileceğim diye düşünürken, gerilim yerini yalnızlık hikayesine ve ikinci dünya savaşı sırasında yaşanan trajik bir hikayeye kadar götürüyor. Baş roldeki Elio Germano hüzünlü ve sevimli ifadesiyle filme çok iyi oturmuş bir karakter yaratmış. Kumpanya üyeleri,makyajları ve davranışları ile korkunç ve iticiler, seyirciyi germek ve korkutmak görevini iyi başarıyorlar, obez çocuk hayalet ise sevimsizliğin son raddesinde... Cem Yılmaz'a gelince, gerçekten, 1930-40'lı yılların kumpanya oyuncusu rolünü iyi taklit etmiş. Cem Yılmaz, ince mizah yeteneğine sahip, zeki bir sanatçı; ancak bir aktör değil... Ama takdir edilmeye değer bir İtalyanca ve mimikleriyle diğer oyunculardan hiç geri kalmamış, tebrikler...
