Ferzan Özpetek'in son filmi "Kemerlerinizi Bağlayın"'a ilk gösterime girdiği günden itibaren gitmek istiyorduk. Bir takım hastalıklar, üzüntüler, hastahane ve doktor macera ve faciaları sonrası, sağlıksal problemlerimizi çok şükür iyi bir şekilde nihayetlendirdikten sonra geçtiğimiz cuma günü filmi izleyebildik.
Yağmurlu bir İtalyan sabahında, bir durakta başlayan hikayede, tipik bir İtalyan sokak kavgasında karşılaşır kız ve oğlan... Ve aynı hızla birbirlerinden nefret ederler... Çünkü Elena, doğru bildiği değerler için lafını budaktan esirgemeyen biri iken Antonio ise sıkı bir ırkçı ve maçodur. Daha sonra, Antonio, Elena'nın aynı kafede çalıştığı arkadaşının sevgilisi olarak çıkar karşımıza... İki zıt kutup birbirini çeker ve kısa sürede sevgili olurlar. Aradan on üç yıl geçer ve bu süre zarfında çiftin evlenip iki çocuk sahibi olduğunu görürüz. İlişkileri ise zamanla teklemeye başlamıştır. Elena, bir arkadaşıyla ortak olarak açtığı kafesiyle ve çocuklarıyla "iyi eş"i kendi kendine oynarken Antonio, maçoluğunu ve Elena'ya kültürel olarak yetememezliğini başka kadınlarla olan ilişkileriyle yenmeye çalışır. Her şey tekdüze davam ederken çiftin kapısını çalan amansız hastalık, ilişkilerinde ve hayata bakışlarında yeni bir sayfa açar. Umutsa her zaman vardır...
Ferzan Özpetek, bu kez "amansız hastalık" vurgusuyla hem ağlatıyor, hem de arada gülümsetmeyi başarıyor. Filmin ikinci yarısı oldukça iç karartıcı... Özellikle "kanser"i ailenizde yaşamış ve derin izlerini hala silememişseniz ve iki hafta önce aynı duyguları tekrar tekrar yaşamışsanız filmden arkanıza bakmadan koşarak kaçmak istiyorsunuz. Biz yine de Özpetek'in iyimser tarafına sığınarak sonuna kadar dayandık ve naif sonla keyiflendik.
Bu arada beni derinden etkileyen bir başka olay da Elena karakterini canlandıran oyuncunun gerçek hayatta, beraber paraşütle atladığı eşinin paraşütünün açılmaması sonucu gözlerinin önünde çakılarak ölümüne şahit olması. Filmin her karesinde, Elena'nın yüzünde ve gözlerinde o hüznü aradım ve ara sıra gördüm diyebilirim.
